Cele Banku Anglii

Celem polityki monetarnej Banku Anglii jest zapewnienie stabilności cen rozumianej, jako niski poziom inflacji a także wspieranie ekonomicznych celów rządu dotyczących wzrostu gospodarczego oraz zatrudnienia. Stabilność cen określona jest w postaci celu inflacyjnego na poziomie 2% (roczna stopy inflacji określona wskaźnikiem CPI).

Co ważne, dla Banku Anglii pozostawanie inflacji poniżej celu jest tak samo złe jak inflacja powyżej tego celu. Oznacza to, że cel inflacyjny pozostaje symetryczny. W wypadku, gdy poziom inflacji różni się o więcej niż jeden punkt procentowy, w którąkolwiek ze stron (wynosi mniej niż 1% lub więcej niż 3%), prezes banku musi wystosować otwarty list do Premiera z wytłumaczeniem zaistniałej sytuacji oraz z propozycjami działań, które mają zwrócić inflację w okolicę celu.

boe inflacja

Poziom inflacyjny naturalnie nie może być osiągnięty bezwzględnie w każdym okresie czasu. Komitet ds. Polityki Monetarnej (MPC) ustala poziom stóp procentowych, aby inflacja znajdowała się jak najbliżej celu. 1

Organizacja działalności Banku Anglii

Najważniejszym organem Banku Anglii jest Komitet ds. Polityki Monetarnej (Monetary Policy Committtee - MPC), który ustala poziom stóp procentowych, które mają sprzyjać osiągnięciu celu inflacyjnego. MPC składa się z dziewięciu członków:

  • Prezesa,
  • 3 zastępców:
    • ds. polityki monetarnej,
    • ds. stabilności finansowej,
    • ds. rynków finansowych i bankowości,
  • głównego ekonomisty banku,
  • czterech członków wybranych bezpośrednio przez Premiera.

Każdy z członków pełni określoną w czasie kadencję po upływie której może zostać zastąpiony lub wybrany ponownie. Decyzje w MPC zapadają większością głosów, gdzie każdy z członków ma jeden głos.

Posiedzenia MPC

MPC spotyka się każdego miesiąca, aby ustalić poziom stóp procentowych. Posiedzenia trwają trzy dni. W ciągu pierwszego dnia (czwartek przed decyzją) MPC zapoznaje się z najnowszymi danymi dotyczącymi gospodarki, po czym zostaje ustalona lista spraw do przedyskutowania. Podczas drugiego dnia (poniedziałek) posiedzenia zostaje dokonane podsumowanie dnia pierwszego a także każdy z członków Komitetu ds. Polityki Monetarnej przedstawia swój własny pogląd na preferowany kształt polityki monetarnej. Prezes Banku Anglii następnie ujmuje wszystkie opinie w jedną, która jego zdaniem najbardziej odpowiada większości członków MPC, po czym następuje nad nią głosowanie w dniu trzecim (czwartek). Każdy z członków, który zagłosuje przeciwnie jest następnie proszony o podanie poziomu stopy procentowej, który uważałby za słuszny, o czym później możemy się dowiedzieć ze sprawozdania. Decyzja w sprawie stóp procentowych jest podawana zawsze o godzinie 12:00 (UTC+1:00) trzeciego dnia posiedzenia.

Dwa tygodnie po posiedzeniu MPC zostają opublikowane minutki, czyli sprawozdanie z posiedzenia. Od 2015 roku minutki publikowane są wraz z decyzją. Dają one pełen wgląd w powody podjęcia konkretnych decyzji, z zaznaczeniem różnic zdań pomiędzy członkami Komitetu. Bank Anglii wraz z minutkami publikuje również rozkład głosów z ostatniego głosowania, dzięki czemu widać jaki scenariusz preferują członkowie MPC.

Bank Anglii publikuje ponadto w każdym kwartale Raport na temat inflacji (Inflation Report). Zawiera on analizę gospodarki Wielkiej Brytanii a także czynników wpływających na decyzję w sprawie polityki monetarnej. Raport obejmuje również najnowsze prognozy Komitetu dotyczące poziomu inflacji oraz wzrostu gospodarczego. W związku z tym, iż prowadzenie polityki monetarnej w dużej mierze polega na antycypowaniu stanu przyszłego gospodarki, publikacja tego raportu zazwyczaj jest na rynkach powiązanych z Wielką Brytanią dużym wydarzeniem.2

Od 1 kwietnia 2013 roku nowa ustawa powołała do życia w ramach Banku Anglii niezależny Komitet ds. Polityki Finansowej (Financial Policy Committee - FPC). Głównym celem działalności Komitetu jest identyfikowanie, monitorowanie oraz podejmowanie działań mających zlikwidować lub zredukować ryzyka systematyczne w celu ochrony brytyjskiego sektora finansowego. Drugorzędnym celem działalności FPC jest pomoc w osiąganiu celów ekonomicznych rządu.

FPC publikuje zapisy swoich formalnych spotkań a także jest odpowiedzialne za półroczny raport na temat stabilności sektora finansowego. (Financial Stability Report). 3

Bank Anglii

Instrumenty polityki pieniężnej

Głównym instrumentem polityki monetarnej Banku Centralnego Anglii jest oficjalna stopa procentowa zwana Bank Rate. Zmieniając jej poziom BOE stara się wpłynąć na popyt i podaż dóbr i usług tak, aby w konsekwencji inflacja mieściła się w okolicach celu.

Stopa Bank Rate jest stawką oprocentowania rezerw trzymanych przez banki komercyjne oraz towarzystwa budowlane w banku centralnym. Tym samym Bank Anglii jest w stanie wpływać na skalę akcji kredytowej i poziom oprocentowania tych kredytów przez banki komercyjne i towarzystwa budowlane. Obniżka stopy Bank Rate sprawia, że oszczędzanie staje się mniej atrakcyjne, a pożyczanie z kolei bardziej atrakcyjne, co stymuluje wzrost wydatków. Spadek stóp procentowych wpływa także na sektor przedsiębiorstw. Niższe odsetki z lokat stanowią zachętę do zwiększania poziomu inwestycji, co w konsekwencji przekłada się na wzrost gospodarczy. Odwrotna sytuacja ma miejsce w wypadku wzrostu stóp procentowych. 4

boe stopa procentowa

Bank Anglii znajduje się wśród banków, które po wybuchu kryzysu w 2008 roku zdecydowały się wprowadzić niekonwencjonalne rozwiązania w polityce monetarnej. W marcu 2009 roku został zapoczątkowany program luzowania ilościowego (Quantitative Easing), w ramach którego BOE skupował z rynku rządowy dług. Ostatni zakup w ramach QE w Wielkiej Brytanii został dokonany w lipcu 2012 roku, co zamknęło program w łącznej sumie 375 miliardów funtów. Od tamtego czasu nie zostały zakupione żadne nowe aktywa, lecz otrzymane odsetki były reinwestowane. 5

Warto zaznaczyć, iż Bank Anglii bardzo często stara się na rynek wpłynąć poprzez interwencje słowne, które przejawiają się najczęściej wypowiedziami Prezesa Banku. Z tego powodu uznaje się, że konferencje prasowe Banku Anglii zawsze niosą ze sobą duże ryzyko dla notowań m.in. brytyjskiego funta, co można zaobserwować po wzrośnie zmienności towarzyszącej takim wydarzeniom.

boe mieszkania

Ważnym aspektem w stosunku do Banku Anglii jest również nadzór FPC nad rynkiem nieruchomości, które ma newralgiczne znaczenie dla brytyjskiej gospodarki. Wiążę się to głównie z istnieniem specyficznego rodzaju towarzystw nieruchomości, które także podlegają regulacjom BOE. Głównym instrumentem FPC jest ustanawianie limitów w stosunku do wskaźnika zadłużenia do przychodu, czy wartości kredytu do wartości nieruchomości (LTV) dla kredytów hipotecznych a także możliwość wprowadzania ograniczeń względem dźwigni finansowej wykorzystywanej przez brytyjskie banki. Widać więc, że instrumenty używane do kontroli rynku nieruchomości przez FPC są odmienne od instrumentów służących kontroli polityki monetarnej i celu inflacyjnego przez MPC.

 


 Źródła:

  1. Monetary Policy Framework, http://www.bankofengland.co.uk/monetarypolicy/Pages/framework/framework.aspx (03.05.2015)
  2. Monetary Policy Committee (MPC), http://www.bankofengland.co.uk/monetarypolicy/Pages/overview.aspx (03.05.2015)
  3. Financial Policy Committee, http://www.bankofengland.co.uk/financialstability/pages/fpc/default.aspx (04.05.2015)
  4. How does monetary policy work?, http://www.bankofengland.co.uk/monetarypolicy/Pages/how.aspx (04.05.2015) 
  5. Quantitative easing - Frequently asked questions, http://www.bankofengland.co.uk/monetarypolicy/Pages/qe/qe_faqs.aspx (04.05.2015)

Zdjęcie wyróżniające: Bank of England 

Treści przedstawione w niniejszym serwisie zostały przygotowane z należytą starannością i w oparciu o najlepszą wiedzę ich autorów. Mają one charakter informacyjny i nie stanowią rekomendacji ani porady inwestycyjnej w rozumieniu Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 października 2005 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 206, poz. 1715) w sprawie informacji stanowiących rekomendacje dotyczące instrumentów finansowych, ich emitentów lub wystawców. Ich autorzy i serwis macro-tube.com nie ponoszą odpowiedzialności za decyzje inwestycyjne podjęte na podstawie wyżej wymienionych treści, a w szczególności za straty z nich wynikłe.